Roeland van Reem ontleent zijn kunst voornamelijk aan gevoelservaringen in de natuur. De structuur en de ritmiek van het landschap in verschillende jaargetijdenen en veranderend daglicht , boeien en inspireren hem. Ook muziek speelt een rol bij het schilderen. Maar uiteindelijk is zijn werk de verbeelding van de innerlijke wereld van de romanticus Van Reem.
Aanvankelijke figuratief schilderend, ontwikkelde hij in de loop der jaren een eigen abstracte beeldtaal. Sinds begin 2008 schildert hij na een abstract avontuur van ruim 20 jaar ook weer figuratief, maar nu abstraherend en spelend met het landschap. Belangrijke thema's zijn o.a. Wad, strand, Sneeuw en Polder.
Van Reem is zelden met uitsluitend één schilderij bezig. Meestal wordt er aan zo'n zes stuks gewerkt, om en om:
"Ik begin een schilderdag met een werk waar de meeste energie naar uit gaat, bijvoorbeeld omdat ik er veel naar gekeken heb en weer weet hoe ik ermee verder wil. Of met een schilderij dat ik met opzet een tijdje omgekeerd tegen de wand had staan en waar ik weer fris tegenaan kijk. Waar ik weer dingen in ontdek zodat ik er weer mee verder kan."
PLEIN AIR EN ATELIER
Van Reem schildert sinds 2011 ook plein air. Hij zegt daar het volgende over:
'Door op locatie te schilderen beleef je het landschap, de kleur en het licht. Maar ik maak het wel romantischer vermoed ik. Het blauw in mijn luchten is vaak iets te blauw en voor een betere compositie laat ik weg en voeg ik toe. Een geïdealiseerd Holland, zoals ik het zie. Als je landschappen schildert kijk je als je buiten bent meer om je heen. En je kijkt anders, intensiever, zoekt naar vorm, structuur schaduw en licht. Als je buiten aan het schilderen bent is die beleving nog veel sterker.
Ik heb ontdekt dat een werk dat ik op locatie schilderen voor mij niet een einddoel is. Het is een schets in olieverf, soms meer dan dat, met informatie die ik in mijn atelier meer of minder uitwerk. Informatie, niet uitsluitend over objecten maar ook over de atmosfeer. Ik ben een binnenschilder die voorheen vooral uit zijn fantasie schilderde.
Ik merk dat mijn landschappen gaandeweg realistischer worden, minder geabstraheerd, na jarenlang louter abstract te hebben gewerkt. Uit praktische overwegingen ben ik ook kleiner gaan werken. Sinds een tijdje schilder ik mensen in mijn landschappen. Ik denk dat ik over een paar jaar wel weer in een meer abstraherende fase beland. Wat ik nu doe vind ik in elk geval zeer bevredigend al ben ik er zelden geheel mee tevreden'.